Della Vita Della Morte

  Ώσπου ένα πρωί του Οκτώβρη ξυπνώντας, βλέπεις με κατάπληξη πως ένα πουλί τραγουδούσε στο δρόμο που οδηγούσε στο νεκροταφείο.  Σηκώνεσαι, κάνεις το σταυρό σου και εύχεσαι αιωνία να είναι η μνήμη των ανθρώπων που άφησαν τη ζωή τους αιματοβαμμένη στο δρόμο, ενάντια στις ερπύστριες τής κατοχικής λησμονιάς της παιδικής αθωώτητας.

Το τρίσβαθο χθες ενώνεται με το ελληνικό σήμερα. Γολγοθάς τότε εκεί,  Γολγοθάς τώρα εδώ. Δεδιωγμένος και Εσταυρωμένος ο Κύριος τότε από τους Αρχιερείς και Φαρισαίους,  Εσταυρωμένος και διωγμένος  Χριστός και Έλληνες. Ο Πόντιος Πιλάτος, όταν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι τού ζήτησαν να διαγραφεί το «Βασιλεύς Ιουδαίων» από τη χλευαστική επιγραφή πού καρφώθηκε στην κορυφή του Σταυρού (ΙΝΒΙ – Ιησούς Ναζωραίος Βασιλεύς Ιουδαίων) τους απάντησε με τη φράση πού έμαθαν όλοι οι αιώνες: «Ω γέγραφα, γέγραφα»!  Εκείνο που δεν κατάφεραν τότε οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι μέσω του δικού τους Πόντιου Πιλάτου, το κατάφεραν στις μέρες μας μέσω Ορθοδόξων αγιογράφων.  Διέγραψαν επιμελώς το Ι. Ν. Β. Ι., που ελέγχει και ενοχοποιεί τους Θεοκτόνους Εβραίους και ανέγραψαν το "Βασιλεύς Της Δόξης",  για να φαίνεται περισσότερο ζηλωτικό, δήθεν τούς έπιασε καιρός ευσεβείας, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία της ανάρτησης.  Τον «Στέφανο εξ Ακανθών» τον βλέπουμε στο σημερινό κατακ...

Κάτω από τις συνθήκες που ζούμε και συμβαίνουν τα εγκληματικά στρωμένα από τους μεγάλους, η σιωπή δεν είναι «χρυσός»· είναι «λίβανος και σμύρνα».   Διότι η σιωπή  ερμηνεύεται ως αποδοχή ή συναίνεση: «ο σιωπών δοκεί συναινείν», κατά τον Μέγα Βασίλειο, αλλά και το qui tacet consentire videtur (όπoιoς σιωπά φαίνεται ότι συναινεί), ορίζεται ως ισχύουσα συνθήκη στο Ρωμαϊκό δίκαιο.  Δεν έχω λοιπόν το δικαίωμα να σιωπήσω, αφού σωπαίνοντας θα εμφανιζόμουν ως αποδεχόμενος ή ανεχόμενος τα όσα γίνονται.  Υπάρχουν στη ζωή, την ατομική και την κοινωνική, στιγμές που πρέπει κανείς να πει το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι».

 Άνθρωποι μονάχοι που παλεύουν να ξεριζώνουν τα πάθη 

  Περιγραφές διωγμών στην Ρωσία. Ένας Ιερεύς που επέζησε των διωγμών έγραψε τα ακόλουθα για την κράτησή του: "Δεν θα πάψω να ευγνωμονώ τον Θεό, για τα χρόνια που πέρασα φυλακισμένος σε απόλυτη απομόνωση. Ήμουν, για τρία χρόνια, σε δέκα μέτρα βάθος, κάτω από την επιφάνεια της γης. Ποτέ δεν άκουσα μία κουβέντα, ποτέ δεν είπα μία κουβέντα. Δεν υπήρχαν βιβλία. Οι εξωτερικές φωνές, όλες σιώπησαν. Οι φύλακες φορούσαν υποδήματα με λαστιχένιες σόλες, δεν ακουγόταν ο ερχομός τους. Μετά, καθώς ο καιρός περνούσε, σιώπησαν και όλες οι εσωτερικές φωνές. Μας έδιναν φάρμακα [Σημ.: εννοεί ψυχοφάρμακα], μας έδερναν. Λησμόνησα όλη την θεολογία. Λησμόνησα όλη την Αγία Γραφή. Μία ημέρα πρόσεξα πως είχα ξεχάσει και το "Πάτερ ημών". Δεν μπορούσα να το θυμηθώ. Ήξερα πως άρχιζε με το "Πάτερ ημών", αλλά δεν γνώριζα πια πώς ήταν η συνέχεια. Κράτησα την αισιοδοξία μου και είπα: "Πάτερ ημών, έχω ξεχάσει την προσευχή, αλλά Συ σίγουρα την γνωρίζεις. Σε παρακαλώ, βάλε αντί για μένα έναν...

Στην εποχή που η ηλεκτροκίνηση εντάσσεται όλο και περισσότερο στην καθημερινότητά μας αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα δίκτυο φόρτισης που να μας καλύπτει πλήρως Δώδεκα ιερείς παραμένουν ανεμβολίαστοι και θα τεθούν από αύριο σε τρίμηνη αργία - Δεν αποκλείεται να υπάρξει και καθαίρεσή τους Σε τρίμηνη αργία τίθενται από αύριο, 1η Φεβρουαρίου,  12 ιερείς  της Αρχιεπισκοπικής Περιφέρειας Κύπρου, οι οποίοι δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Αρχιεπισκόπου  Κύπρου Χρυσοστόμου  για να εμβολιαστούν έναντι του κορωνοϊού. Από τους 123 ιερείς της Αρχιεπισκοπής, οι  27 είναι ανεμβολίαστοι . Από αυτούς, οι  15 έκαναν δεκτό το αίτημα του Αρχιεπισκόπου για να προχωρήσουν σε εμβολιασμό  κατά της νόσου Covid-19 ή εξασφάλισαν εξαίρεση για κάποιο διάστημα, εξαιτίας ιατρικών λόγων. ''Εάν δεν αλλάξουν γνώμη είναι εκτός Εκκλησίας. Δεν μπορούν να μην αναγνωρίζουν τον Επίσκοπό τους'', ανέφερε ο Μακαριώτατος στο ΡΙΚ, κάνοντας λόγο για ανυπακοή στον Επίσκοπο, ενώ όπως τόνισε, οι ...

 Άραγε είναι ένα καλοπροαίρετο, αγνό σενάριο που φτιάχτηκε από αγανάκτηση του λαού, ή είναι η προέκταση της μέγγενης από το ίδιο σύστημα, με ένα άλλο εργαλείο για να πετύχει άλλους σκοπούς του ιδίου όμως παρονομαστή; Το ο, τι έχει προβλεφθεί από τους Simpsons, το ο, τι έχει  αποκτήσει τέτοια μεγάλη απήχηση, - μαζεύτηκαν 9 εκατομμύρια ευρώ για να καλύψουν τα έξοδά τους οι συμμετέχοντες, - το ο, τι υποστηρίζεται από τον Elon Musk και τον Trump, και συνεχώς διευρύνεται η αποδοχή η απήχηση και η συμμετοχή, - οι οδηγοί της Ολλανδίας των φορτηγών ξεκίνησαν την ίδια πορεία, - με προβληματίζει να σκεφτώ πως είναι άλλο ένα καινούριο δικό τους παιδί.  Και τι θα μπορούσε να πετύχει;  Θα μπορούσε να επιφέρει επισιτιστική κρίση σε παγκόσμια κλίμακα στα ράφια τού Σούπερ Μάρκετ.  Το χειρότερο που σκιαγραφείται είναι το ζήτημα της ευθύνης,  να αφήνεται να φαίνεται πως υπεύθυνος είναι ο ανεμβολίαστος λαός.  Θεωρώ πως το πείραμα συνεχίζεται, μπαίνουμε σε νέα πίστα,...

Γι αυτό τον σκότωσαν... Και όποιος γράφει με τέτοια παλικαρίσια  υφή, έχει ζωντανή την πίστη,  έχει ζωντανή την φλόγα μέσα του .  Δεν πυροβόλησαν μόνο το πρόσωπο, την ψυχή του, το  σπινθηροβόλο  βλέμμα του, πυροβόλησαν τη Σημαία,     τον πολιτισμό μας, τους σκλαβωμένους πόθους,  αυτή τη  ασίγαστη ελεύθερη παρουσία, πού απο  προ χτές αναστάτωσε  την παγκόσμια ειδησεογραφία.  Η λογική του  κάθε  πυροβολισμού ,   είναι  η εξόντωση της όποιας  απειλής, και για εκείνους που τουφέκισαν ένα πρόσωπο και μία σημαία στον ιστό,  απειλή θεώρησαν  την φλόγα , την  λιονταρίσια σπίθα  της Ρωμιοσύνης , αυθεντική και πηγαία   από τα σπλάχνα του Κωνσταντίνου,     που  ξεπήδησε και διατρανώθηκε μαζί με Τον Σταυρό και την Σημαία, εκε ί  ψηλά στον ιστό της , έχοντας από κάτω του, ρίζες Ελληνικές τα Ελληνικά μνημεία . Αυτό πυροβόλησαν, αυτό θέλησα...

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια, θυμάμαι τη χαρά τους και τη λύπη τους καμιά φορά, σα σταματήσω ακόμη καμιά φορά, κοντά στη θάλασσα, σε κάμαρες γυμνές μ’ ένα κρεββάτι σιδερένιο χωρίς τίποτε δικό μου κοιτάζοντας τη βραδινήν αράχνη συλλογιέμαι πως κάποιος ετοιμάζεται να ‘ρθεί, πως τον στολίζουν μ’ άσπρα και μαύρα ρούχα με πολύχρωμα κοσμήματα και γύρω του μιλούν σιγά σεβάσμιες δέσποινες γκρίζα μαλλιά και σκοτεινές δαντέλες, πως ετοιμάζεται να ‘ρθεί να μ’ αποχαιρετήσει ή μια γυναίκα ελικοβλέφαρη βαθύζωνη γυρίζοντας από λιμάνια μεσημβρινά, Σμύρνη Ρόδο Συρακούσες Αλεξάντρεια, από κλειστές πολιτείες σαν τα ζεστά παραθυρόφυλλα, με αρώματα χρυσών καρπών και βότανα, πως ανεβαίνει τα σκαλιά χωρίς να βλέπει εκείνους που κοιμήθηκαν κάτω απ’ τη σκάλα. Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις. Από την ποιητική συλλογή του Γιώργου Σεφέρη «Κίχλη», 1947.

Ὁ μικρὸς Ναυτίλος Ὅτι μπόρεσα ν᾿ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους, ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ᾿ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο.... Οδυσσέας Ελύτης 

Ότι κρατάει την αγάπη στον κόρφο της, ζυγίζει περισσότερο από την αιωνιότητα, καί  δεν θα πεθάνει ποτέ. Η αγάπη έφτιαξε την αιωνιότητα καί  δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτή. 

Ἐπιστροφή Μὲ σπαραγμὸ κρατώντας τὴ βαριὰ καρδιά μου βρῆκα τὸ πατρικό μου σπίτι νὰ κοιτάζει, μὲς ἀπ᾿ τὶς φυλλωσιές, σὰν ἄλλοτε, τὴ δύση. -μὲ σπαραγμὸ κρατώντας τὴ βαριὰ καρδιά μου. Γοργὰ τὸ νζάκι ἡ μάνα μου τρέχει ν᾿ ἀνάψει. Κ᾿ ἐνῷ ἀπ᾿ τὴν πόρτα βλέπω τὶς γλυκές του λάμψεις, μὲ σπαραγμὸ κρατώντας τὴ βαριὰ καρδιά μου δὲ μπαίνω μέσα. Ἀπέξω κάθομαι καὶ κλαίω...  Νικηφόρος Βρεττάκος 

Σὰν κλείνουμε τὰ μάτια Φοβούμαστε καὶ τώρα Μήπως γίνουμε ξένοι Ὁ ἕνας στὸν ἄλλο. Γιώργος Σαταντάρης 

Ἂν δὲν μοῦ ῾δινες ποίηση Κύριε Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε, δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω. Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου. Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές, νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου, νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο, ἡ ἔρημός μου λαό, τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια. Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδες τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου; Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου; Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό!  Νικηφόρος Βρεττάκος 

Ο καλός ταξιδευτής είναι ο χριστιανός που ταξιδεύει πρός τα ενδότερα της ψυχής του Χριστιανός ταξιδευτής πρός τα ενδότερα της ψυχής. 

Χαράξου κάπου στον ουρανό με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι παρέμενε άσβεστος από Την  γενναιοδωρία. Και η Ποίηση πάντοτε είναι μία θάλασσα, όπως ένας είναι ο ουρανός, μόνο διαφορετικές γωνίες υπάρχουν καταμεσίς στο άγγιγμα των ματιών του θόλου. Εγώ πάλι, τον έχω δει από τα κέντρα της θάλασσας να φαντάζει  ατέλιωτος και εγγύς, αχρωμάτιστος παρέμεινε όταν τα βουνά τα κύματα βουβά όρμηξαν να θέλουν να με καταποντίζουν. Μετά απέχτησε ζωηράδα και γαλήνη, στού τόξου του, τα χρώματα  τις υποσχέσεις. Για να πατάς στέρεα στη γη, πρέπει ο νούς σου να είναι κάτω από τη γη, τότε η συμφορά συμφέρει, και δεν λογαριάζεται σαν πλάνη. Και με τις παγίδες μπορεί να πιάνεις τα πουλιά, και με τα δρεπάνια να κόβεις στάχυα, όμως ποτέ δεν πιάνεις το κελαηδητό τους, ποτέ δεν ανασαίνεις τον καημό τους.

Μαζεύω τὰ πεσμένα στάχια Μαζεύω τὰ πεσμένα στάχια νὰ σοῦ στείλω λίγω ψωμί, μαζεύω μὲ τὸ σπασμένο χέρι μου ὅ,τι ἔμεινε ἀπ᾿ τὸν ἥλιο νὰ σοῦ τὸ στείλω νὰ ντυθεῖς. Ἔμαθα πὼς κρυώνεις. Τὴν πράσινή σου φορεσιὰ νὰ τὴν φορέσεις τὴν Λαμπρή! Θὰ τρέξουν μ᾿ ἄνθη τὰ παιδιά.Θὰ βγοῦν τὰ περιστέρια, κ᾿ ἡ μάνα σου μὲ μιὰ ποδιά, πλατιά, γεμάτη ἀγάπη! Πάρε ὅποιο δρόμο, ὅποια κορφή, ρώτα ὅποιο δένδρο θέλεις Μ᾿ ἀκοῦς; Οἱ δρόμοι ὅλης τῆς γῆς βγαίνουνε στὴν καρδιά μου! Μὴν ξεχαστεῖς κοιτάζοντας τὸ φῶς. Τ᾿ ἀκοῦς;... Νἀρθεῖς! Νικηφόρος Βρεττάκος  . .

Ὁ ὕπνος μέσα στὰ μάτια... Ὁ ὕπνος μέσα στὰ μάτια κελαηδᾶ Σὰν νὰ ἦταν τὸ νερὸ τῆς βρύσης Σὰν νὰ ἦταν ὁ βοσκὸς τοῦ παραμυθιοῦ Ποὺ ἔτρεφε γένια ὁλόασπρα Καὶ μάζευε παιδιὰ νὰ τὰ στείλει στὸν οὐρανὸ Νὰ τὰ δεῖ ἐκεῖ πρὶν αὐτὸς ἀποθάνει Γιώργος Σαταντάρης 

Ἡ ποίηση (Πρόλογος) Δὲ μπορῶ νὰ βρῶ πιά, τί θέλει νὰ πεῖ ποίηση. Μοῦ διαφεύγει. Τὸ ἤξερα, ἀλλὰ τώρα μοῦ διαφεύγει. Ἂν κάποιος μοῦ ρωτήσει αὐτὴ τὴ στιγμή, θὰ ντροπιαστῶ. Γιατὶ ἐξακολουθῶ νὰ εἶμαι ἐνδόμυχα βέβαιος πὼς ἡ ποίηση εἶναι μιὰ οὐσία, ἀπαράλλαχτα ὅπως καὶ ἡ ζωή. Καὶ κρύβω, κρύβομαι, κάτι κρύβω, ἀπὸ κάποιον κρύβομαι. Σὰ ν᾿ ἀρχίζω νὰ γίνομαι τρελός, καὶ νὰ ντρέπομαι. Ἀλλὰ ἡ ποίηση; Κάποιος θὰ σταθεῖ ἱκανὸς νὰ πεῖ στοὺς ἄλλους, ὄχι σ᾿ ἐμένα ποὺ ἂν καὶ τὸ ξέρω φεύγω, τί εἶναι ποίηση!  Γιώργος Σαταντάρης

Ὁ ἀγρὸς τῶν λέξεων Ὅπως ἡ μέλισσα γύρω ἀπὸ ἕνα ἄγριο λουλοῦδι, ὅμοια κ᾿ ἐγώ. Τριγυρίζω διαρκῶς γύρω ἀπ᾿ τὴ λέξη. Εὐχαριστῶ τὶς μακριὲς σειρὲς τῶν προγόνων, ποὺ δούλεψαν τὴ φωνή, τὴν τεμαχίσαν σὲ κρίκους, τὴν κάμαν νοήματα, τὴ σφυρηλάτησαν ὅπως τὸ χρυσάφι οἱ μεταλλουργοὶ κ᾿ ἔγινε Ὅμηροι, Αἰσχύλοι, Εὐαγγέλια κι ἄλλα κοσμήματα. Μὲ τὸ νῆμα τῶν λέξεων, αὐτὸν τὸ χρυσὸ τοῦ χρυσοῦ, ποὺ βγαίνει ἀπ᾿ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου, συνδέομαι· συμμετέχω στὸν κόσμο. Σκεφτεῖτε: Εἶπα καὶ ἔγραψα, «Ἀγαπῶ». Γιατί ότι δεν αγαπιέται σκουριάζει.  Νικηφόρος Βρεττάκος  .