Άνθρωποι μονάχοι που παλεύουν να ξεριζώνουν τα πάθη
Ώσπου ένα πρωί του Οκτώβρη ξυπνώντας, βλέπεις με κατάπληξη πως ένα πουλί τραγουδούσε στο δρόμο που οδηγούσε στο νεκροταφείο. Σηκώνεσαι, κάνεις το σταυρό σου και εύχεσαι αιωνία να είναι η μνήμη των ανθρώπων που άφησαν τη ζωή τους αιματοβαμμένη στο δρόμο, ενάντια στις ερπύστριες τής κατοχικής λησμονιάς της παιδικής αθωώτητας.
Σχόλια
απλά ήθελα να σου πω πως,
χαίρομαι να διαβάζω τα σχόλια σου στον τρελλογιάννη,
νάσαι καλά,
κι ακόμα καλύτερη ευχή:
καλό Παράδεισο!